6 ŞUBAT: İSLAHİYE'NİN SESSİZ ÇIĞLIĞI

6 Şubat sabahı, takvimler bir günü daha gösteriyordu; ama o gün, zamanın durduğu gündü. Saatler 04.17’yi gösterdiğinde, karanlığın içinden yükselen bir uğultu, İslahiye’nin sokaklarına çöktü. Uykuda yakalanan hayatlar, bir anda uyanıklığın en acı hâliyle yüzleşti. Evler sallandı, duvarlar çatladı, umutlar enkazın altına gömüldü.
İslahiye Sakinliğiyle bilinen, insanı sıcak, ekmeği bereketli bir ilçe. O sabah, sessizliğiyle değil; çığlıklarıyla, dualarıyla, göğe uzanan elleriyle anıldı. Her sarsıntı, sadece binaları değil, yürekleri de parçaladı. Bir annenin evladına ulaşamayan elleri, bir babanın çaresiz bakışları, bir çocuğun “korkuyorum” diyen titrek sesi… Hepsi aynı karanlıkta birleşti.Enkazlar arasında zaman kavramını yitirdik. Dakikalar saat oldu, saatler günlere dönüştü. Soğuk, keskin ve acımasızdı. Ama İslahiye’nin insanı, o soğuğun içinde bile birbirine sokularak ısındı. Bir tas çorba, bir battaniye, bir omuz… Dayanışma, yıkıntıların arasından filizlenen en güçlü umuttu.
Kaybettiklerimizin adı artık sokaklarda fısıldanıyor. Boş kalan evler, yarım kalan cümleler, açılmayan kapılar… Her köşe bir hatıra taşıyor. Bir okulun bahçesinde çınlayan kahkahalar sustu, bir pazar yerinin telaşı yerini derin bir sessizliğe bıraktı. İslahiye, o günden sonra eskisi gibi olmadı; ama vazgeçmedi.
Çünkü İslahiye, yıkılsa da ayağa kalkmayı bilen bir yer. Acının ortasında bile insanlığını kaybetmeyenlerin memleketi. Toprağına düşen her gözyaşı, yarınlara dair bir söz oldu. “Unutmayacağız” dedik. “Birlikte onaracağız” dedik. Ve her gün, bu sözün ağırlığıyla yeniden nefes aldık.
6 Şubat, takvimde bir tarih değil artık. İslahiye için bir yara, ama aynı zamanda bir hafıza. Kaybettiklerimizi rahmetle anıyor, kalanların direncine saygıyla eğiliyoruz. Bu topraklar çok acı gördü; ama umudu da tanıdı. İslahiye’nin kalbi hâlâ atıyor. Ve biz, o kalbin sesini unutmadan yaşamaya devam ediyoruz.

Prof.Dr. H.Ahmet DEVECİ

YENİ HABER:CUMA TUNCER